Pubers van mars ouders van venus

Als ouders van drie kids, is denk is de moeilijkste fase de puberfase. Onze oudste is deze fase gelukkig voorbij, ik heb momenten gehad dat ik dacht als het mijn kerel was had ik accuut een echtscheiding aangevraagd, maar ja het blijft natuurlijk onvoorwaardelijk. De oudste is haar wilde haren kwijt en kun je er nu wel af en toe vreselijk om lachen.

De andere twee zitten er midden in. De middelste is de makkelijkste, ik weet niet of het komt dat hij een jongen is, of dat hij gewoon een makkelijk karakter heeft. De jongste is op veel zelfkritiek en af en toe een ochtendhumeur ook best nog redelijk of ik begin aan mijn status als pubermoeder te wennen, dat kan het ook zijn, dus los het maar meestal op met een dosis humor.

Want ouders...... die zijn echt de stomste van de hele wereld op het moment. Als mijn man en ik elkaar een knuffel geven wordt dat vaak vanaf de zijlijn met euh..... gatver afgedaan, ja, het liefst willen ze gewoon aannemen dat ze door de ooievaar zijn gebracht of een directe afstammeling zijn van de heilige Maria zelf, want verder wil je dat natuurlijk niet weten als puber zijnde.

Ik kan het me ook wel herinneren van vroeger hoor, het hoort er gewoon bij, los weken zeg maar.

Mijn vader had een één of andere Amerikaanse auto gekocht, ik vond hem echt wanstaltig monsterlijk grote bak........ als hij me dan naar school bracht vroeg ik of hij me op de hoek af wilde zetten, daar wilde je gewoon niet bij horen..... bij die bak en ouders. Zo ook vanmorgen.

Vanmorgen werd ik kwart voor acht wakker, hoefde er even niet vroeg uit.... althans...... Lara was nog niet wakker, Jelle moest later beginnen.... maar Lara had zich verslapen, meestal dikke paniek, maar nee vandaag viel dat mee.... wil je me naar school brengen mam.... oké altijd handig mams, als het uitkomt, dan kunnen ze heel handig van hun probleem mijn probleem maken. Oké, ik moest toch nog wat boodschappen halen dus vooruit maar weer. Ik had alleen niet zin om me nu extra te gaan haasten.... ze was immers toch al te laat.... het viel me mee dat ik niet een briefje moest schrijven met één of andere smoes, ze ging zelf op haar blaren zitten.

De fietsen achterop de fietsendrager van de auto gezet, radio lekker hard aan, op naar school. Vlak voor dat we bij school moest ik van madam de radio zachter zetten, ik had het raam op een kiertje gezet... die moest dicht en of ik haar a.u.b. voor de hoek af wilde zetten, zodat (het eerste uur was net voorbij) de kinderen mij niet konden zien, want daar wil je toch niet mee gezien worden mams......

Dus ik kon het niet laten en parkeerde de auto pal voor de menigte kinderen die buiten op het schoolplein rond liepen, stapte uit om Jelle te helpen met de fietsen van het rek te halen, hield me in om haar niet uitgebreid gedag te zoenen , haha, wat kunnen mama's toch gemeen zijn!!!

Gelukkig hebben ze ook pubervriendje en vriendinnetjes, want van hun kant hoef je het nu niet te verwachten, wij zijn immers de stomste ouders van de hele wereld, waar ze af en toe het schaamrood van op de kaken krijgt.... en het liefst niet bij horen. Hun helpen ze er gelukkig aan herinneren dat ze best toffe ouders hebben. Van de week kreeg ik nog een mooi compliment van een vriendinnetje van de oudste, die vond me er nog mooi en jong uit zien voor mijn leeftijd, haar moeder was in haar ogen net een pelikaan met onderkin (arme mams), nou dat compliment steek ik dan blij in mijn zak, en voor de rest moet ik er erg om lachen.

Rondje wand en computerhoek

Op de laatste loodjes na is het eind toch echt in zicht, vandaag gaat de vloer nog een keer in de verf, heb een leigrijze tint gebruikt van Pure and Original (die hadden wat meer mooie grijze dan F&B), op de wand zit verf van Farrow & Ball die is prachtig mat, hoopte eigenlijk dat de vloerverf dat ook zo hebben, helaas is hij wat glimmender uitgevallen dan me eigenlijk lief was, maar oké ik laat het zo, het veegt ook wel erg makkelijk schoon zo.

De computerhoek hoek bevalt prima zo, heerlijk geen snoeren meer over de vloer (ergenis nr. 1). Ik kan overal bij met de stofzuiger. Dit project is lekker klaar.

Dat we hier kwamen wonen had ik grote verbouwplannen (zelfs de indeling had ik dan iets gewijzigd, heleboel tekening had ik er van gemaakt).... alleen het geldschip kwam nooit, we zijn maar ergens begonnen met nul, stukje bij beetje.

Toch verbaast het me dan wel weer dat er ook wel weer dingen zijn gebeurd, het langzaam steeds meer je huis wordt, de zeventiger jaren stijl die het huis van binnen had langzaam verdwijnt. Het leuke is van langzaam dingen doen dat je meer de tijd kunt nemen dan dat je in één keer regioreus aan de gang gaat en achteraf denkt... had ik het niet anders moeten doen. Het ontwikkeld zich zo langzaam. Nu nog doorsparen voor een houten vloer, de ruwe zwembad tegels vind ik niet echt fraai. Ach ja, we moeten wat te wensen over houden. Frank is vandaag weer begonnen aan de deur, die krijgt nu een mooi lijst en dan kan die ook de grondverf in. Het is in ieder geval leuk om te doen allemaal en dromen moet je houden toch.

Herfst

(foto's country living en deels van mezelf)

Ondanks dat ik het er buiten prachtig uit vind zien, heb ik altijd een beetje moeite met de herfst.... het is net of ik in een soort slaapstand ga.... in de lente en zomers lijkt er aan mijn energie geen einde te komen, maar zodra de dagen korter worden.... heb ik het gevoel of ik toe ben aan een soort winterslaap...... laat me maar even en maak me het voorjaar maar weer wakker gevoel....

Denk toch dat ik nu eindelijk maar eens zo'n lichtbak ga aanschaffen om zo aan het aantal lux te komen. Dit neem ik me al jaren voor maar nog nooit gedaan, maar baadt het niet schaadt het niet

Tussen boer en vrouw door.

Gisteravond is onze hond bevallen van 4 mooie puppen. Een week of wat geleden had ik door dat ik iets over het hoofd had gezien, dat ze niet dik was van teveel eten..... een verrassinkje dus. Het lastig was dat ik niet precies wist hoever ze was... en het een beetje gissen was naar de uitgerekende datum, dus goed onze rooster op elkaar afgestemd, kijken of alles rustig was thuis. Maar goed mijn schoonmoeder zegt altijd het komt als het klaar is, dus ook in dit geval.

Alhoewel het lijkt wel of de hondjes het precies uitkienen dat je thuis bent wanneer ze gaan bevallen, ze zoeken meestal een mooi moment uit dat jij alle tijd voor ze hebt dat ze bevallen, tot nu toe is dat bij alle nesten nog zo gegaan. Zo ook deze keer, Frank had de laatste hand gelegd aan het vloertje in de computerhoek..... alles is scheef in een oud huis het was wat meer werk dan ik had gedacht, maar goed die ligt er dus in, alleen nog een verfje en dan is die klaar!

Ik had slecht geslapen de nacht ervoor.... geen oog dicht gedaan zeg maar. En weinig puf om veel te doen, dat ik even lekker op de bank ben gaan slapen, Diva nestelde zich lekker naast me. Later was ze nog even de tuin in en kwam daarna al hijgend binnen, dus maar even wat spullen klaar gezet voor de naderende bevalling, lekker bij de bank en de tv. Ondertussen na aardig wat bevalling weet je wel wat je te wachten staat, dat ik me er niet druk meer om maak. Frank was ook thuis altijd wel handig, ik red het prima alleen, maar met navelstrengtjes door knippen altijd wel handig, met hondjes te grootte van een muis.

Lekker de tv aangedaan, de Brug kwam, mooie serie van al weer wat jaartjes geleden, dus wel weer even leuk om te volgen, eten besteld (daar had ik geen zin meer in om achter het fornuis te gaan staan), dus we zaten prins heerlijk. De eerste twee puppen werden geboren, toen was het even rustig. Boer zoekt vrouw kwam, altijd erg leuk om te kijken, erg favoriet bij ons. Heb altijd wel wat met het landleven, als kind had ik best boerin willen worden, leek me wel wat..... alleen als ik naar Boer zoekt vrouw kijk wordt ik minder blij van de mannen daar (uitzondering daar gelaten hoor, er zit best een leuke vent bij). Zijn het meestal prototype mannen...... over de veertig...... meestal wonend bij mams met dikke onverwoestbare eiken meubels, niet echt spraakzaam, meer dan koetjes en kalfjes komt er niet uit en tot nu toe hebben ze hem alleen gehad om mee te plassen en ben bang als ik nu enkele kandidaten bekijk dat niet gaat veranderen..... Ze krijgen ze nu toch werkelijk op een presenteerblaadje aangeleverd de dames, zou je zeggen..... maar ze missen echt een factor zou Frank zeggen..... hoe je er mee om moet gaan met dames...

En ach ook niet echt verwonderlijk... bij hun geboorte hebben ze zich al niet druk hoeven maken wat ze zouden worden.... boer dat is duidelijk, mams kookt en doet de rest. En bij de koeien of plantjes kun je toch ook niet echt je verhaal aan kwijt, dus praten is overbodig... en over gevoelens al helemaal niet.... dat hebben ze ook niet geleerd en het meubelair gaat nog eeuwen mee, dus waarom zou je er druk overmaken. Zijn leven is met de minuut uitgetekend zeg maar, met weinig verrassingen en veel stiltes....

Dus ik vermaakte me kostelijk om de sociaal onhandige absoluut a-romantische boeren... als Yvonne vraag wat voel je dan.... en er niet meer uit komt dan "Ik weet niet"..... en dan lacht als een boer met kiespijn...)), bij de andere kriebelde (althans helemaal zeker was hij daar niet van... misschien was het wel zijn grote teen) het al wat alleen ging het niet van zijn kant komen om toenadering te zoeken... de meest spraakzame dame liet hij naar huis gaan. Die vond ik ook niet echt bij hem passen hoor (die had toch dood gebloed op de boerderij met stille Willie), maar het zou toch wel de stiltes een beetje doorbreken. Nog zo'n zwijgzaam typje bleef... gezellig twee stille Willies, ik denk dat ze er een handleiding bij moeten geven... over de bloempjes en bijtjes... want daar heeft hij volgens mij geen kaas van gegeten.... prins charming...))-. Maar denk dame in kwestie ook niet en ze zal wel gauw tevreden zijn.

Ach mijn boerderij heb ik, voel me af en toe wel een boerin hier met de beestenboel, maar gelukkig heb ik ook nog een leven er naast wat meer van de wereld is en getrouwd met iets verrassender, romantischer, spraakzamer en charmanter type man. Meer van de wereld zeg maar, niet elke dag weten wat er gebeuren gaat,dat past meer bij mij. Van mij hoeft dat niet zo zo'n uitgetekend leven, ik hou wel van verrassingen.

Tussen Boer en vrouw is Diva bevallen van 4 puppen, 1 heer en 3 dames! Al met al een prima bevalling, en het is een schattig moedertje. Nog een leuke verrassing!!

Het begint wat te worden.

(Klik op foto voor vergroting)

De laatste loodjes.... het begint steeds meer vorm te krijgen ons computerhoekje. Van de week even achter twee beeldschermen aangegaan, wou graag twee dezelfde, omdat ze aan de wand geplaatst worden om ruimte te winnen, dan zijn twee dezelfde schermen toch wel het mooist, mooi rustig. Maandagavond langs de Mediamarkt gereden... allemaal breedbeeld computers en zwart..... ik wou graag niet al te grote schermen en een grijze rand.... gelukkig heb ik nu twee nette dezelfde schermen gevonden op marktplaats, waar dat al niet goed voor is.

Even wat foto's geschoten vanmiddag, even wat leuke dingen neer gezet en dan wordt het wel gezellig om te zien, maar goed het wordt wel een werkplek, dus er komen zo iets minder romantische computers in, daar is hij uiteindelijk voor bedoeld, nu even een paar foto's zonder computers... dat kan nog even.

Morgen gaan we een houten vloer leggen en dan stuct William (schoonzoon) van de week daar de muur nog netjes, die nog even sauzen en de vloer verven, dan is het klaar allemaal! Lekker, het is toch altijd meer werk dan je denkt.... oh, ja en er moeten nog wat planken bij in de linker hoek.... alleen kon ik geen kaasplank bemachtigen.... dus daar nog even achteraan van de week.

Voor de opening naar de kamer en de computerhoek, wil ik een gordijn maken, om van de winter de hoek tochtvrij en behagelijk te houden, het is een blijft een oud huis.... Ik heb een hele mooie grove linnen stof gevonden die ik wil voeren met een mooie linnen toile de joy of andere mooi stof.

Weekje Sleeswijk-Holstein

We zijn net het weekend terug gekomen van een weekje Sleeswijk-Holstein. We waren eigenlijk niet van plan op vakantie te gaan dit jaar, maar we hadden het allebei even hard nodig. Even lekker uit blazen, lekker met zijn tweetjes. We hadden een heel schattig wit huisje gehuurd met een rieten dak, heel landelijk gelegen, de eerste buur op afstand van 500 m, heel knus met een heel laag plafond erin, Frank, kon net aan rechtop staan onder de balken.

Het plaatsje lag heel dichtbij de Denemarken, 10 km van de Oostzee af en andere andere kant had je de waddenkust en het eiland Sylt liggen. Het weer was echt een toegift, we konden twee dagen heerlijk aan het strand liggen. De rest veel plaatsjes bezocht waaronder Tonder, Flensburg en een eiland naast Sylt, Romo, met het breedste strand van Europa. Het was alleen jammer je er met de auto op mocht.... het strand is nl. 2,5 km breed, die bedierven een beetje het uitzicht.

Al met al een prachtige omgeving, het was heerlijk rustig doordat het seizoen ten einde was. Even weer heerlijk opgeladen!

Dag Kamelot

Gisteren heb ik na 11 jaar afscheid genomen van Kamelot.... een moeilijke beslissing, vooral omdat ze me heel dierbaar is. Maar kwam er toch achter dat het me ook allemaal wel eens te veel is 3 paarden, dat ik anderhalve maand geleden heb besloten om haar te verkopen.

Vrij snel daarna vond ik een hele leuke nieuwe eigenaresse voor haar, die naar mijn idee weer heel veel lol aan haar kan beleven, dat verzacht zeker haar afscheid.

Gisteren heb ik haar weg gebracht en staat ze op haar nieuwe plekje.

Bijna 11 jaar geleden waren we net verhuisd uit Noord-Holland naar Overijssel, als kind had ik van mijn 9 t/m mijn 18 jaar paard gereden, voor mijn 15e verjaardag kreeg ik naar heel veel zeuren een eigen paard met mijn zusje... maar ja daarna kwamen andere dingen in mijn leven, Frank, opleiding en ben ik gestopt. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dat mijn dochter Carlijn op haar 6e begon te rijden, had ik zoiets van dit is wel weer erg leuk..... dus begon ik op mijn 30ste met een vriendin weer te rijden bij een manege, natuurlijk als je een eigen paard hebt gehad is dat toch even wat anders... Een eigen paard ... de droom. Dat we in Overijssel kwamen wonen ben ik op zoek gegaan naar een paard en vond Kamelot, ze luisterde toen nog naar de naam Kometa... maar dat vond ik niks, dus doopte haar om een naam beginnend met een K, naar Kamelot, vond haar wel wat stoers hebben.

1 December 1998 bracht haar vorige eigenaresse bij ons op stal, ik was zo blij als een kind, dat ik haar een uur later op zadelde... braaf stond erbij in de advertentie, dus ik kon het niet laten..... na een kwartiertje gleed ze bijna uit ze corrigeerde zich, maar begon daarna ongelofelijk te bokken en ik belandde met een duik in het zand..... wat braaf..... niks braaf. Wat bleek ze was 2 weken niet van stal geweest en het vroor dat het kraakte..... mijn vriendin vond me echt dom.... dat ik er meteen op was geklommen... Dat was onze eerste dag samen niet al te best begin zeg maar.... dus moest de keren erna behoorlijk mijn moed verzamelen om er weer boven op te klimmen.... Gelukkig nam ik vrij snel les en ging het beter, alhoewel ze 's winters nog wel een leuk vond al bokkend de bak door te gaan... mijn eerste paard heeft me nog nooit op de grond gekregen en weinig ervoor.... maar zij kon het lekker op het bokken zetten... dat ik toch wel een aantal keer zand hapte.. Ook kon ze zich als ze ergens van schrok heel snel omkeren... en dat kan van haar eigen schuim uit haar mond zijn op de grond, of een andere kabouter die ik over het hoofd had gezien, dat daarvoor er niet zat hop, 180 graden om, gelukkig zit ik redelijk stevig in het zadel, maar was dan wel mijn beugels kwijt. Voor de rest was een hartstikke lief paard, braaf in omgang.

In dat voorjaar begon ik met wedstrijden rijden, dressuur met denk ik als iedere amateur de Z als doel. De B en L gingen super, daar vlogen we door altijd wel met winstpunten en vaak in de prijzen thuis komend. De M1 ging ook nog wel, de M2 was echt afzien... soms pure frustratie... met als hoge lat de Z dressuur, dat is gelukt, mijn kinderdroom kwam uit. Toen overleed in de tijd de pony van mijn dochter aan koliek, wij gingen altijd samen op concours.... ze had het wel gezien... en ik dacht het is mooi geweest al die wedstrijden, geen zin om in mijn eentje op concours te gaan. Nu rijden we alleen nog maar voor de lol. Een paar jaar geleden miste ik de uitdaging een beetje, we zaten samen aan ons dak zeg maar... ik had haar te koop gezet... maar dat vond ik toch ook wel moeilijk.... er kwamen mensen kijken, maar het ging me te veel aan het hart zonder mijn Lotje.... We waren ondertussen een super team samen die elkaar haarfijn aanvoelt... wat zocht ik nou... kon er zo opstappen had een paar dagen niet gereden.... dus ach... Ik besloot haar te houden en te laten dekken, voor een opvolger. Die werd werd 11 maanden later geboren Caprice, een eigenwijze dame, af en toe net een hond, ze loopt de hele dag achter me aan, een dappere in vergelijk met mams, dat heeft ze van haar paps Sorento, ze verblik of verbloost nergens van. Ik hoop volgend jaar met haar aan de gang te gaan en nieuwe uitdaging, ook weer spannend.

Dag lieve Lot bedankt voor alle mooie jaren samen, je hebt een mooi plekje nu bij Margot en weet zeker dat ze een leuk paard aan je heeft!!