Kaarsjes aan, kacheltje aan....

Laat de herfst maar komen.

Hard to get

(foto: country living)

Volgens zijn vader wordt het tijd dat Jelle wat meer van de wereld gaat zien, op zijn leeftijd had hij andere dingen aan zijn hoofd dan zijn zoon, de meiden bijvoorbeeld.... maar ja zoonlief zit het liefst achter zijn computer druk in gesprek met zijn virtuele vriendjes en de hele dag het liefst gamen.... uitgaan... ach hij taalt er eigenlijk niet zo naar, af en toe gaat hij, maar mondjesmaat. Hier af en toe tussen hem en zijn vader wel een punt van discussie, die zegt dat je een beetje van de wereld moet worden en wat anders moet gaan doen dan alleen achter zijn pc zitten..... en beetje wat meer van de wereld worden.... als je te lang wacht is het echt een gemiste kans vindt hij...en dat hij niet van plan is om zoonlief tot zijn veertigste thuis te houden, dus hup Jelle het wordt wel wat.

Gisteren is Jelle 17 jaar geworden. Zijn vriend Jacco kwam spontaan langs, had hem een tijdje niet gezien. Groot geworden ook. Vroeg hem hoe het ging. Of hij al een vriendin had, maar nee, hij droomde er wel van, maar verder nee, hoe hij er mee om moest gaan geen idee. De meiden moesten voor hem zwoegen vond hij. Ik schoot in de lach "hard to get",zei ik tegen hem... ik dacht dat je dat als vrouw moest zijn maar als man....? Volgens mij wordt het dan nooit wat zei ik tegen hem..... ben ik bang dat als jullie er zo over denken jullie op je vijftigste nog vrijgezel zijn....

's Avonds gingen de heren uit met zijn tweetjes, hier was een groot dorpsfeest inclusief feesttent met band, Jacco mocht hier logeren, 1 ding had ik gezegd, hou niet van dronken kerels.... dus 2 hooguit 3 biertjes en dan stoppen hé mannen. Rond half 2 waren ze er weer de mannen, Jelle was een beetje misselijk..... hamburg die niet helemaal goed viel zei hij..... en allebei wat wiebelig op de benen en keken wat wazig uit hun oogjes en spraken lekker met een dubbele tong.... nee ze hadden maar een paar biertjes gehad.....kwam dus niet erg geloofwaardig over... 2 biertjes...

Gelukkig hebben ik ze daarna niet meer gehoord en zijn ze allebei als een blok in slaap gevallen. En volgens mij zijn ze allebei nog steeds hard to get.

Orvelte

Orvelte is een bezoekje waard. Ik ben gek op Drentse boerderijen, je kunt er je hart echt je hart ophalen, al de mooie boerderijen en alle mooie details. Vooral die details gemaakt van stro. Zo romantisch als alles eruit zit, maar reken maar dat er vroeger in koude winter weinig romantisch aan was in een koud huis, zonder alle luxe die we nu hebben.

De tijd gaat snel

We hebben ruim een week zonder internet gezet.... niet echt handig, merk je pas hoeveel je het gebruikt. Vooral zoonlief die kan niet echt zonder....

8 Juli jl. waren we 22 jaar getrouwd. Terug kijkend is de tijd werkelijk omgevlogen, en heb echt het gevoel dat het iedere dag sneller gaat.... wat is nou een week, het glipt door je vingers.

Het is wel even mooi om af en toe even om te kijken. Wij 22 jaar geleden, twee broekies nog 21 en 24 jaar. Dierbaren die weg gevallen zijn, dierbaren die er bij gekomen zijn. Onze kinderen, neefjes en nichtjes, dat is behoorlijk uit gebreid. Maar geen opa's en oma's meer. Onder tussen benaderen wij de leeftijd al van mijn ouders toen. Carlijn al bijna mijn leeftijd..... het lijkt soms zand wat langzaam weg glijdt uit je hand. Kon je het af en toe maar even stil zetten.

Blunder.....

Afgelopen vrijdag en zaterdag hadden Frank en ik beurs in Amsterdam. Lange warme dagen, maar het is altijd wel erg leuk om te doen.

Zondag was het weer erg lekker weer, 's morgens even snel ons bed afgehaald en alles in de wasmachine gestopt, nog een beetje opgeruimd. Frank had nog wel wat meer om het huis willen doen.... maar ik vond het te mooie weer om me erg druk te maken, dus op naar het strand. De kinderen hadden geen zin om mee te gaan dus wij, op met zijn tweetjes richting strand.

Het was heerlijk, lekker af een frisse duik genomen. Op het einde van de middag kwam er meer wind, op een gegeven moment werden we zo wat gezandstraald dat we maar besloten op te breken (als het aan ons ligt blijven wij vaak langer zitten, koelbox mee, een salade of zo mee, wij vermaken ons wel, het is altijd heerlijk tegen de avond op het strand als iedereen ondertussen naar huis gaat).

Thuis gekomen zei Jelle je bent een afspraak vergeten.....???!!!!

Even moest ik nadenken wat ik vergeten was..... en toen ging het lichtje branden.... oh, jeetje Nicole en Rick..... kwamen vandaag rond 14.00 uur Stafke laten zien.... ik kon wel door de grond gaan....

Hoe kon ik zo stom zijn om deze afspraak over het hoofd te zien (Rick en Nicole hadden al een hele rit van 2,5 uur uit Budel achter de rug).... ze hadden een telefoonnummer achter gelaten, maar kon ze door een storting met Vodafone niet bereiken..... toen maar een smsje er achteraan, met allerlei verontschuldigingen..... Gelukkig zaten ze nog in Giethoorn......

En hadden gelukkig een hele leuke dag in Giethoorn achter de rug (dat zouden ze combineren met naar ons te gaan) en heerlijk gevaren langs de grachtjes en de meren. Dus hebben we elkaar toch nog getroffen. En konden we er gelukkig wel om lachen met zijn allen.

Stafke is een hele kerel geworden! Mooi kereltje. Hij heeft flink gespeeld met Timo en Kaatje. Hij luisterde prima, als ze even iets te ver uit het zicht verdwenen hoefde hem te roepen en de rest hobbelde achter hem aan.

Alleen op een gegeven moment had het span de kippen in het versier..... en luisteren ho maar, het blijven natuurlijk wel Russells..... eigenwijzies..

Maar uiteindelijk ze te pakken gekregen en nog even wat kiekjes geschoten.... voor zover dat mogelijk is..... met 3 dolle Russells.

Feestje

Afgelopen zaterdagavond hadden wij een feestje, aan het strand. Frank's broer en schoonzusje kennen elkaar 25 jaar en rede voor een feestje.

Voor de gelegenheid toch iets nieuws gehaald, het was een tijd geleden, dus ook wel leuk om je er helemaal voor op te doffen. Stad en land afgelopen.... en dat met het hete weer en maar zoeken.... Frank zou wel moe van me zijn geworden, kon moeilijk vinden wat ik zocht...... plooien op de verkeerd plek, dat het b.v. alleen maar de verkeerde dingen accentueert, ja om gek van te worden, en maar zoeken, maar uiteindelijk toch geslaagd bij Noa Noa. Daarna nog wat schoenen erbij gehaald lichtgrijze pumps.

Om half negen begon het een het was heerlijk weer dus we konden lekker naar buiten bij het paviljoen, direct aan het strand gelegen. Zo heerlijk. Er was een band bij.

Mensen weer gezien die we jaren niet hadden gezien, dat is ook altijd wel komisch... zie je weer hoe snel het gaat de tijd, aan de ouder worden koppies. Kwam ook nog een buurjongen tegen van vroeger. Zijn vader was onlangs overleden dus condoleerde hem daarmee. Er stond een andere man naast en maakt een opmerking naar Bert, gemiste kans! Zei wel dat hij echt verwoede pogingen had gedaan, samen met een andere buurjongen werd ik bijna dagelijks opgewacht, fietste ze vooruit en en dan weer terug om naast me te komen rijden als naar mijn paard ging..... helaas voor hem was de liefde niet wederzijds en ben nooit ingegaan op hun avances. De keer op de kermis liep ik ze weer tegen het lijf in de kroeg..... mijn vriendin in haar oor geroepen dat we links omkeerd moesten maken, omdat ik even geen zin in een avondje met de buurjongens had....... En daar buiten vlak voor de deur liep ik tegen mijn grote liefde Frank aan!

Wij hadden nog een stukje voor ze gemaakt. Frank zus had een trouwjurk geregeld voor Annet en een pandjes jas en hoge hoed voor Dirk. Frank en ik hadden het scenario gemaakt afgelopen dagen. Frank heeft ze in het echt verbonden. Annet op "This is the moment" van René Froger naar voren aan de hand van haar vader. Ja waarom waren ze eigenlijk niet getrouwd was zijn vraag? Dirk had het een keer gevraagd 14 jaar geleden in de auto, maar kreeg geen antwoord.... Annet had niet gehoord wat hij vroeg en hij liet het erbij... van daar. Ze had wel altijd een keer in een trouwjurk willen lopen even passen van een ander. Dus daar liep ze als bruid te stralen op hun feestje, ze had zwarte sandalen aan...... geen gezicht, dus ik had mijn lichtgrijze pumps aan haar afgestaan... en liep zelf de hele avond op de degelijke sandalen van Annet, zere voeten heb ik niet gekregen!!! Dat scheelt.

We konden boven het paviljoen blijven slapen. Uitzicht over zee en de duinen rond om, een droom om zo wakker te worden!!

Wel had van de week vlak voor de deur een tragisch ongeval afgespeeld, de bloemen, kaarsjes en de krijttekening op de dijk gaven de plek des onheil aan, een zoon van vrienden van ons zat ook in de auto, gelukkig heeft hij het ongeval overleefd met nog een jongen en zijn gelukkig allebei weer thuis uit het ziekenhuis. Zijn ouders belde we van de week, aangeslagen, maar vreselijk blij dat hij nog leeft, helaas 3 jongens andere vonden tragisch de dood. Het is het spookbeeld van iedere ouder... zo onnodig en niet na gedacht over de eventuele consequenties die hun rit tot gevolg kon hebben en zo onomkeerbaar...... zo vreselijk pijnlijk en verdrietig voor de nabestaanden.