Orvelte

Orvelte is een bezoekje waard. Ik ben gek op Drentse boerderijen, je kunt er je hart echt je hart ophalen, al de mooie boerderijen en alle mooie details. Vooral die details gemaakt van stro. Zo romantisch als alles eruit zit, maar reken maar dat er vroeger in koude winter weinig romantisch aan was in een koud huis, zonder alle luxe die we nu hebben.

De tijd gaat snel

We hebben ruim een week zonder internet gezet.... niet echt handig, merk je pas hoeveel je het gebruikt. Vooral zoonlief die kan niet echt zonder....

8 Juli jl. waren we 22 jaar getrouwd. Terug kijkend is de tijd werkelijk omgevlogen, en heb echt het gevoel dat het iedere dag sneller gaat.... wat is nou een week, het glipt door je vingers.

Het is wel even mooi om af en toe even om te kijken. Wij 22 jaar geleden, twee broekies nog 21 en 24 jaar. Dierbaren die weg gevallen zijn, dierbaren die er bij gekomen zijn. Onze kinderen, neefjes en nichtjes, dat is behoorlijk uit gebreid. Maar geen opa's en oma's meer. Onder tussen benaderen wij de leeftijd al van mijn ouders toen. Carlijn al bijna mijn leeftijd..... het lijkt soms zand wat langzaam weg glijdt uit je hand. Kon je het af en toe maar even stil zetten.

Blunder.....

Afgelopen vrijdag en zaterdag hadden Frank en ik beurs in Amsterdam. Lange warme dagen, maar het is altijd wel erg leuk om te doen.

Zondag was het weer erg lekker weer, 's morgens even snel ons bed afgehaald en alles in de wasmachine gestopt, nog een beetje opgeruimd. Frank had nog wel wat meer om het huis willen doen.... maar ik vond het te mooie weer om me erg druk te maken, dus op naar het strand. De kinderen hadden geen zin om mee te gaan dus wij, op met zijn tweetjes richting strand.

Het was heerlijk, lekker af een frisse duik genomen. Op het einde van de middag kwam er meer wind, op een gegeven moment werden we zo wat gezandstraald dat we maar besloten op te breken (als het aan ons ligt blijven wij vaak langer zitten, koelbox mee, een salade of zo mee, wij vermaken ons wel, het is altijd heerlijk tegen de avond op het strand als iedereen ondertussen naar huis gaat).

Thuis gekomen zei Jelle je bent een afspraak vergeten.....???!!!!

Even moest ik nadenken wat ik vergeten was..... en toen ging het lichtje branden.... oh, jeetje Nicole en Rick..... kwamen vandaag rond 14.00 uur Stafke laten zien.... ik kon wel door de grond gaan....

Hoe kon ik zo stom zijn om deze afspraak over het hoofd te zien (Rick en Nicole hadden al een hele rit van 2,5 uur uit Budel achter de rug).... ze hadden een telefoonnummer achter gelaten, maar kon ze door een storting met Vodafone niet bereiken..... toen maar een smsje er achteraan, met allerlei verontschuldigingen..... Gelukkig zaten ze nog in Giethoorn......

En hadden gelukkig een hele leuke dag in Giethoorn achter de rug (dat zouden ze combineren met naar ons te gaan) en heerlijk gevaren langs de grachtjes en de meren. Dus hebben we elkaar toch nog getroffen. En konden we er gelukkig wel om lachen met zijn allen.

Stafke is een hele kerel geworden! Mooi kereltje. Hij heeft flink gespeeld met Timo en Kaatje. Hij luisterde prima, als ze even iets te ver uit het zicht verdwenen hoefde hem te roepen en de rest hobbelde achter hem aan.

Alleen op een gegeven moment had het span de kippen in het versier..... en luisteren ho maar, het blijven natuurlijk wel Russells..... eigenwijzies..

Maar uiteindelijk ze te pakken gekregen en nog even wat kiekjes geschoten.... voor zover dat mogelijk is..... met 3 dolle Russells.

Feestje

Afgelopen zaterdagavond hadden wij een feestje, aan het strand. Frank's broer en schoonzusje kennen elkaar 25 jaar en rede voor een feestje.

Voor de gelegenheid toch iets nieuws gehaald, het was een tijd geleden, dus ook wel leuk om je er helemaal voor op te doffen. Stad en land afgelopen.... en dat met het hete weer en maar zoeken.... Frank zou wel moe van me zijn geworden, kon moeilijk vinden wat ik zocht...... plooien op de verkeerd plek, dat het b.v. alleen maar de verkeerde dingen accentueert, ja om gek van te worden, en maar zoeken, maar uiteindelijk toch geslaagd bij Noa Noa. Daarna nog wat schoenen erbij gehaald lichtgrijze pumps.

Om half negen begon het een het was heerlijk weer dus we konden lekker naar buiten bij het paviljoen, direct aan het strand gelegen. Zo heerlijk. Er was een band bij.

Mensen weer gezien die we jaren niet hadden gezien, dat is ook altijd wel komisch... zie je weer hoe snel het gaat de tijd, aan de ouder worden koppies. Kwam ook nog een buurjongen tegen van vroeger. Zijn vader was onlangs overleden dus condoleerde hem daarmee. Er stond een andere man naast en maakt een opmerking naar Bert, gemiste kans! Zei wel dat hij echt verwoede pogingen had gedaan, samen met een andere buurjongen werd ik bijna dagelijks opgewacht, fietste ze vooruit en en dan weer terug om naast me te komen rijden als naar mijn paard ging..... helaas voor hem was de liefde niet wederzijds en ben nooit ingegaan op hun avances. De keer op de kermis liep ik ze weer tegen het lijf in de kroeg..... mijn vriendin in haar oor geroepen dat we links omkeerd moesten maken, omdat ik even geen zin in een avondje met de buurjongens had....... En daar buiten vlak voor de deur liep ik tegen mijn grote liefde Frank aan!

Wij hadden nog een stukje voor ze gemaakt. Frank zus had een trouwjurk geregeld voor Annet en een pandjes jas en hoge hoed voor Dirk. Frank en ik hadden het scenario gemaakt afgelopen dagen. Frank heeft ze in het echt verbonden. Annet op "This is the moment" van René Froger naar voren aan de hand van haar vader. Ja waarom waren ze eigenlijk niet getrouwd was zijn vraag? Dirk had het een keer gevraagd 14 jaar geleden in de auto, maar kreeg geen antwoord.... Annet had niet gehoord wat hij vroeg en hij liet het erbij... van daar. Ze had wel altijd een keer in een trouwjurk willen lopen even passen van een ander. Dus daar liep ze als bruid te stralen op hun feestje, ze had zwarte sandalen aan...... geen gezicht, dus ik had mijn lichtgrijze pumps aan haar afgestaan... en liep zelf de hele avond op de degelijke sandalen van Annet, zere voeten heb ik niet gekregen!!! Dat scheelt.

We konden boven het paviljoen blijven slapen. Uitzicht over zee en de duinen rond om, een droom om zo wakker te worden!!

Wel had van de week vlak voor de deur een tragisch ongeval afgespeeld, de bloemen, kaarsjes en de krijttekening op de dijk gaven de plek des onheil aan, een zoon van vrienden van ons zat ook in de auto, gelukkig heeft hij het ongeval overleefd met nog een jongen en zijn gelukkig allebei weer thuis uit het ziekenhuis. Zijn ouders belde we van de week, aangeslagen, maar vreselijk blij dat hij nog leeft, helaas 3 jongens andere vonden tragisch de dood. Het is het spookbeeld van iedere ouder... zo onnodig en niet na gedacht over de eventuele consequenties die hun rit tot gevolg kon hebben en zo onomkeerbaar...... zo vreselijk pijnlijk en verdrietig voor de nabestaanden.

VLIEGRIJP

Van de week zaten er drie kleine zwaluwen op een snoer van de warmtelamp in de stal. Ze hadden net het nest verlaten en nog wiebel en wankel deden ze hun eerste pogingen om de weide wereld in te vliegen. Door hun onhandigheid kon ik heel dichtbij ze komen. Zo broos en kwetsbaar op deze leeftijd....

Onze oudste is vorig jaar al uitgevlogen, misschien niet op de manier waarop je hoopt. Je kent het wel pubers en ouders..... ze zijn het soms op bepaalde vlakken niet helemaal eens. Of zien ze het gewoon anders, meestal goed bedoeld, maar soms moet je dat loslaten, ze moeten hun eigen weg kunnen gaan in het leven, dingen doen die in hun ogen goed zijn. Soms hun neus stoten in het leven, want dat hoort erbij, daar wordt je groot van en sterk. Je kunt ze niet voor alles behoeden, dan belemmer je ze in hun vliegpogingen. Dan zou moederliefde verstikkend worden, dat is het laatste wat ik wil. Ze mogen hun eigen dromen dromen, diegene liefhebben die ze zelf kiezen, daar wil ik geen invloed op hebben. Houden van betekend loslaten, erop vertrouwen dat ze het kunnen op eigen benen staan. Wij kijken toe vanaf de zijlijn en zijn er als het even niet wil lukken in het leven met open armen, onvoorwaardelijk.

Zo ook met de Carlijn. Twee jaar geleden deed ze eindexamen voor haar opleiding tandartsassistente... het altijd heel wat voeten in aarde met onze dame, die liever andere dingen deed dan leren op dat moment. Herkenbaar we zijn zelf ook jong geweest, het leven was één groot feest, en later ach dat komt vanzelf toch, daar maakten wij ons ook niet druk over. Helaas moest ze een her doen voor haar opleiding.... dat kon ze dat jaar later doen.... Ze kreeg een baan aangeboden bij haar stageadres en zei maar dat ze die maar moest pakken het was een mooie kans en lekker dichtbij en ja met die motivatie had een vervolgstudie naar mijn idee geen zin.....

Dus zo doende begon ze met haar nieuwe baan. En nog een her te doen in het verschiet. Ja en dat was het probleem... ze kon dat op vele maanden inleveren, het ging nl. om een script wat nog gemaakt moest worden.... maar we konden op onze kop gaan staan.... de leraren belde regelmatig of ze het in wilde leveren.... maar nee hoor maak je niet druk.... Dat Frank op een dag plofte (waarschijnlijk ergert een mens zich het meest aan zijn eigen gebreken, zie veel van het karakter van haar vader in Carlijn terug en moet daar wel om lachen, zijn ouders hebben ook grijze haren van gekregen vroeger van Frank, die ook alleen maar de leuke dingen in het leven zag op die leeftijd), dat als ze het allemaal zo goed wist het zelf maar uitzocht in haar leven, en zo vertrok ze en trok bij haar vriend William in. William is al wat ouder en rustiger qua karakter en heeft wat dat betreft een goede invloed op haar, die heeft het als nog voor elkaar gekregen dat het script ingeleverd werd. Ze slaagde met achten en negens... ja zowaar pracht cijfers en dat laten varen op het niet willen schrijven van een script. Dolblij was ze en wij ook.

Ze woont nog steeds bij William, werkt in de plaats waar ze wonen. Maar goed je gaat toch over je toekomst nadenken. Tandartsassistente is leuk.... maar het blijft wel altijd voor een tandarts werken en die zijn ook niet altijd de makkelijkste... dus daar stoorde ze zich wel eens aan.....Dus iets waar je zelfstandig in kan werken is toch ook wel mooi en betere vooruitzichten en goed loon. Dus heeft ze besloten om weer te gaan studeren, als mondhyginiste. Omdat ze zulke mooie cijfers had!!!!!!!...)- hoefde ze niet ingeloot te worden.

Ze zou heen en weer gaan reizen naar Groningen, maar van de week moesten we mee, ze had een kamer gevonden in Groningen. Wel dapper, want dat lijkt me best een moeilijke beslissing zo na bijna 1,5 jaar samen te wonen en dan weer door de week 4 jaar in Groningen te zitten. Maar een collega had gezegd dat je veel projecten samen moet doen, dus dat het erg onhandig is als je ver uit de buurt zit. Ook kan je storten op het leren, want dat is toch ook best moeilijk na een dag heen en weren, om de motivatie te vinden te leren en niet samen op de bank te ploffen voor de tv.

Ze heeft een kamer gevonden. William wil ook een studie in de avonduren gaan volgen, wil ook wat anders. Ik denk dat ze beter inziet nu dat werken ook niet alles is en wil je wat in je leven er soms diep voor moet gaan. Ben trots op d'r dat ze de beslissing heeft genomen en hoop van harte dat het haar gaat lukken!

Projectje deuren

Vandaag had Frank en dag vrij genomen, mooi even de gelegenheid om de wc-deur, de kamerdeur en de deur naar Jelle's kamer af te branden, te schuren, plamuren en in de grondverf te zetten. Dus hebben we ons gezellig samen op het klusje gestort. We hebben dat mooi even buiten gedaan, en met het heerlijk weer van vandaag geen straf.

Het fonteintje in het toilet hangt, dus op de deur en wat lijstjes na bijna klaar.