Zondag zijn we er een paar daagjes tussen uit geweest met zijn tweetjes. Afgelopen maandag waren we 25 jaar getrouwd. De laatste jaren waren roerige jaren dat we een beetje aan het dubben waren, wat doen we. Vieren we het wel niet. Maar om de dag helemaal in stilte voorbij te laten gaan vonden we ook niet leuk.
Dus zijn we lekker richting mijn ouderlijk huis vertrokken. Lekker de daagjes aan de kust door gebracht met zijn tweetjes. Maandag een heerlijk dagje in de cabrio van mijn vader rond gereden, richting IJsselmeer. Even Broek in Waterland bezocht.
Vind het een heel bijzonder plaatsje zo onder de rook van Amsterdam. Zo wonderlijk hoe rustig en sereen daar alles nog is, als je over de weilanden kijkt kun je Amsterdam zien liggen, maar daar merk je weinig van de drukte van de stad. Net of de tijd er jaren heeft stil gestaan. De huizen zijn er zo mooi, al die kleuren schilderwerk en dat prachtige houtsnijwerk, Holland op zijn mooist!!
's Avonds lekker met zijn tweetjes uit eten geweest in Bergen. Een paar tafels verder van ons zat een stel met mooie herdershond. Af en toe (de meeste mensen zaten op het terras en binnen was het betrekkelijk rustig) liep de hond even het restaurant rond en kwam heel schattig naast Frank zitten. En zo ontstond er een gesprek met zijn eigenaren. Frank vroeg of ze er ook gezellig bij kwamen zitten, allebei hadden we ons eten al op, nog wat na drinken.

En zo hadden we een hele leuke gezellige avond, met twee mensen met ook een bewogen leven. Ze hadden net een emigratie naar Spanje achter de rug, maar toch weer terug gekeerd naar Nederland. Zij was ooit directeur op haar 22ste van een bedrijf dat ze eigenlijk in de schoenen werd geworpen door het overlijden van haar vader, maar waar ze zich totaal niet in thuis voelde, wat haar uiteindelijk parten begon te spelen in het leven. Ze verkocht het bedrijf en was blij dat ze nog steeds de busjes zag rond rijden, het bestond nog steeds dat al het werk van haar ouders niet verloren was gegaan.

Haar gezondheid speelde parten.... ze kreeg kanker. Wat een behoorlijke klap voor haar was dat ze het niet trok psychisch daar in Spanje... ze zei er was niets wat dan vertrouwd is. Haar man 12 jaar jonger dan haar, had ze gezegd dat hij maar een ander moest zoeken. Ze hadden samen een zoon. Zij trok terug naar Nederland hij bleef een jaar langer, maar kwam uiteindelijk weer terug bij haar. Gelukkig hadden ze hun oude huis verhuurd en daar trekken ze weer in.
Alles behalve saai dus,bij ons was het ook alles behalve saai. Bewogen, soms orkaankracht, maar bovenal soms een grote levensles. Wij staan weer voor een nieuwe uitdaging we beginnen binnenkort weer voor ons zelf. Het leven te kort om het niet met hart en ziel te doen. Onder tussen was het na ene dat we afscheid namen.
Vandaag zijn we weer richting huis vertrokken ook weer lekker. Weg zijn heerlijk, maar thuis ook weer erg lekker.
Heb wel erg veel foto geschoten daar in Broek in Waterland, dat ik ze maar even bij elkaar heb gevoegd. Er is daar ook zo veel moois te zien!!